Het recente bezoek van paus Leo XIV aan Spanje was echt een groot succes. Duizenden gelovigen kwamen samen, de liturgie van de Mis in verschillende steden was mooi en waardig, en overal was de boodschap eenvoudig en dringend: ons geloof moet levend zijn.
Geen herinnering uit het verleden, geen cultureel erfgoed dat we alleen van een afstand bekijken, maar een werkelijkheid die ons hart raakt en ons leven verandert. Paus Leo waarschuwde duidelijk voor het gevaar van een “museumkerk”. Daarmee bedoelt hij een geloof dat we bewaren als iets kostbaars, maar dat geen invloed meer heeft op ons dagelijkse leven. Een geloof dat je bezoekt zoals je naar een tentoonstelling gaat: met respect, misschien met bewondering, maar zonder dat het je echt raakt. Zo’n geloof is stil, veilig en comfortabel – maar uiteindelijk leeg. Deze waarschuwing is niet nieuw. Meer dan een eeuw geleden zei de Franse schrijver Léon Bloy al iets dergelijks. Met scherpe en soms harde woorden sprak hij over een vorm van christendom die het Evangelie te gemakkelijk maakte. Hij zag hoe gelovigen alleen troost wilden zonder bekering, schoonheid zonder kruis, en “rozen zonder doorns”.
Volgens Léon Bloy is het grootste gevaar niet dat mensen niet meer geloven, maar dat we geestelijk lauw worden. De “vriendelijke christen” die niemand stopt, die zich aanpast aan alles en niets meer radicaal serieus neemt, verliest langzaam de kern van het geloof. Want het Evangelie vraagt niet alleen bewondering, maar dat we Jezus navolgen. Het vraagt niet alleen gevoel, maar bekering. Hier passen de woorden van de paus en die van Bloy mooi bij elkaar. Beiden laten ons zien: het geloof mag geen traditie worden zonder kracht. De Kerk is geen museum, maar een levende gemeenschap. De liturgie is geen gewone herinnering, maar een echte ontmoeting met Christus. En devotie is geen zoet gevoel, maar een weg die ook door het kruis gaat.
Voor ons, als parochiegemeenschap, is dit een uitnodiging om na te denken. Leven wij echt uit het geloof, of kijken we alleen toe van een afstand? Durven wij de ernst én de vreugde van het Evangelie te accepteren? Een levende Kerk begint in het hart van ieder van ons. Daar, waar het geloof geen gewoonte is, maar een vuur dat brandt!
Kapelaan Pater Diego Pildain, IVE
